Een stilleven maak je eigenlijk altijd tweemaal: In werkelijkheid en in beeld. Het eerste vind ik moeilijker dan het tweede.

En dat zeg ik niet omdat tekenen en schilderen mij zo gemakkelijk afgaan. Sommige kunstenaars vinden dat het niet uitmaakt wat je schildert, want het is allemaal vorm, licht, kleur, etc. Voor mij geldt dat niet; zomaar iets doen, vind ik het moeilijkste dat er is. Pas wanneer ik het gevoel krijg te ontsnappen aan toevalligheid in mijn onderwerpskeuze, kan ik er wat mee.

Het stilleven als thema begint voor mij trouwens minder vanzelfsprekend te worden. Wat het schilderen zelf betreft, zijn de aquarellen van Ruud de Bruyn-Ouboter en van Willem Kort voor mij belangrijke voorbeelden geweest. Voor wie hun werk (nog) niet kent: rijkdom van kleur bij de een en een omfloerste contemplatie bij de ander. Dat geeft een beeld van mijn schilderkunstige idealen.